پرده اول-

وقتی بهم گفت من اینجوریم(کف دستش نشون داد،یعنی رک و راست)، 

فک کردم داره شعار می ده یا مثل بقیه که اولش اینو می گن،

اما تهش از اینجوری بودن فقط ادعاش می مونه... همین و بس

پرده دوم-

دلم بهم می گه واقعاْ حرف دلش با چیزی که روی زبونش میاد یکیه،

اما عقلم سفت و سخت جلوم ایستاده و نمی ذاره احساسم پیروز بشه.

از عقلم عصبانیم، اما بهش احترام می ذارم که محافظمه.

پرده سوم-

انگار همه چیز اونجور که من می خوام پیش می ره، دیگه برا چی

دس دس می کنم، خدا عالمه.هنوز عقل و منطق و استنباط داره تو مغزم رژه می ره.

پرده چهارم-

حرفامون تموم شده به ظاهر...اما تمومی نداره انگار.

دیگه باید دلمو یکی کنم...می رم مشهد و امام رضا دلمو آروم می کنه

پرده پنجم-

تحقیق و تفحص و بیشتر حرف زدن تشریفاتیه.

من دل باختم بهش (به اندازه تمام هستی ازین باخت خوشحالم)

پرده ششم-(۱۹ آبان ۱۳۸۷ - شب تولد امام رضا علیه السلام)

همه رو شگفت زده می کنیم. همه چیزایی که برای خیلی ها مهمه،

برای من و اون هیچ هم نیست...

فقط ازم یه چیز می خواد: می گه دوست دارم بهم افتخار کنیم

به سادگی...به صداقت... به تمام مهربونی ای که داره فقط یک کلمه جواب می دم:

بله 

پرده هفتم-

دیگه من، من نیستم...

دیگه تو، تو نیستی...

از من و تو فقط ما مونده...همین و بس

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ممنون از همه دوستای نازنینی که بهم تبریک گفتن