امروز بیست و هشتم شهریور ۱۳۸۵ با نام یگانه هستی عالم شروع به نوشتن می کنم. به همین خاطر

 قطعه ای از شعر تولدی دیگر فروغ فرخزاد رو انتخاب کردم تا در این اتاق تنهایی تولدی دوباره رو تجربه

کنم.

در اتاقی که به اندازه یک تنهائیست

دل من

که به اندازه یک عشقست

به بهانه های ساده خوشبختی خود می نگرد

به زوال زیبای گلها در گلدان

به نهالی که تو در باغچه خانه مان کاشته ای

و به آواز قناری ها

که به اندازه یک ژنجره می خوانند